• w-facebook
  • Twitter Clean
  • w-flickr

Jong (nooit af)geleerd, oud gedaan

January 14, 2017

 

In het najaar van 2016 landde een eerste vlucht Schrijfvogels in ons nest. Vijf weken op rij verzonnen, vertelden en schreven we samen verhalen. De jongste deelnemer was negen, de oudste twaalf. Ondanks het leeftijdsverschil leken de jonge schrijvers elkaar moeiteloos te vinden. Ze luisterden naar elkaar. Geboeid. Ze deelden spontaan de mooiste prenten bij het ontwerpen van hun schrijfboekcovers. Verhalen verbinden, ondervond ik nog maar eens. Als je samen fantaseert en droomt, lijkt voor oordelen of wedijver geen ruimte.  

 

Ook de moeiteloosheid waarmee de kinderen hun muze volgden was prachtig om te zien. Meer dan een half woord hadden ze niet nodig om vol overgave de beelden in hun hoofd achterna te duiken en hun kleurrijke verhalen neer te pennen op papier. Logica was bijzaak in de werelden die ze creëerden. De verbeelding stroomde rijkelijk alle kanten op. 

 

Zo dook in één van de verhalen een personage op dat werd geboren zonder naam en met ietwat vreemde trekken: het kind had tot ieders verbazing zowaar berenoren en een cactus op het hoofd. Na enkele pittige omzwervingen kreeg de jonge heldin alsnog een naam voor het leven. Die proefde ze een tijdlang lettergreep per lettergreep op de tong om er langzaam maar zeker aan te wennen.

In een ander verhaal speelde een meisje met rosse haren, hemelsblauwe ogen en een eenhoorn als vriend de hoofdrol. Het personage was geïnspireerd op het buurmeisje aan de tafel, verklapte de schrijfster. 'Ik schreef een verhaal over jou, want ik vind je haren en ogen zo speciaal.' Op slag begonnen de hemelsblauwe kijkers van de buurvrouw nog wat harder te fonkelen. 

 

En dan was er ook nog een rioolrat die er op een dag genoeg van had om rat te zijn. Zonder verpinken vervulde hij drie opdrachten om voorgoed van zijn rioolleven verlost te geraken, om uiteindelijk in te zien dat het leven van een rat toch zo slecht niet was en hij voortaan gewoon de beste versie van zichzelf wilde zijn. 

 

Eén ding mag helder zijn: fantaseren hoeven deze kinderen niet te leren. Het zit hen in het bloed. Hen de ruimte geven om dat vooral niet af te leren en zich vol overgave te blijven verwonderen... het is de mooiste job die ik me kan voorstellen. 

 

Please reload

Recent Posts

February 2, 2018

March 17, 2017

February 17, 2017

February 9, 2017

January 25, 2017

January 24, 2017

January 5, 2017

January 2, 2017

Please reload

Archive
Please reload